fbpx

Mis het niet!

Wij stellen je voor aan krachtige, inspirerende vrouwen die jou laten zien wat er allemaal mogelijk is als jij besluit om ervoor te gaan, om van iets dat onmogelijk leek een mogelijkheid, een kans te maken en deze te benutten.

Wil jij meer weten?

Schrijf je dan in voor onze inspiratiemail en word op de hoogte gehouden van alle ontwikkelingen rondom BeLeef 2019.

Direct aanmelden voor het evenement? Dat kan ook!

Volg jij ons al?
<We_can_help/>

What are you looking for?

<Good_things_happen/> Welcome to Conference

Copyright @ Select-themes

Follow us

Image Alt

Vergeten dat ik mezelf ben vergeten

Vergeten dat ik mezelf ben vergeten

Tijdens de winterperiode krijgen we vaak te horen ’Nee, die week kan ik niet’. Niet vanwege de drukte, maar juist vanwege ruimte om even op vakantie te gaan. De sneeuw in, of naar een andere bestemming. Veel agri gezinnen maken de keuze om in deze periode van het jaar erop uit te trekken. ‘Nu is het nog rustig op het bedrijf.’
Er even tussen uit. Samen een paar dagen weg of wie weet een paar weken.

 

Laatst sprak ik een vrouw die net terug was van de ski-vakantie met haar gezin. Ze straalde van oor tot oor. ‘We hebben zo genoten van de tijd met elkaar en voor elkaar. Het gezin staat dan echt op nummer 1, thuis is het toch vaak dat het bedrijf op nummer 1 staat, al zou je het liever anders zien. Niets moet, even iets minder snel lopen en genieten van het schilderachtige decor met een strakblauwe lucht, stralende zon, sneeuw en bergen.

 

Haar verhaal bracht me terug naar de zomervakantie van 2017. Onze eerste vakantie als kersvers gezin. Samen met mijn vriend Paul en ons zoontje Mees kamperen in Frankrijk. Mees was één jaar en dit was zijn eerste kampeeravontuur. Wat een feest! Hij genoot er van dat we heel de dag de tijd voor hem hadden en hij had binnen de kortste tijd veel vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen. Meer had hij niet nodig om iedere avond voldaan in slaap te vallen. En wij eerlijk gezegd ook niet. Het is een aantal maanden ontzettend druk geweest, met de bijbehorende stress. De rust en eenvoud van kamperen zorgden er voor dat we een paar versnellingen terug konden schakelen. Ik voelde heel bewust hoe mijn hoofd en lichaam langzaam omschakelden naar de vakantie-modus. Ik stond ervan te kijken dat ik daar twee dagen de tijd voor nodig had.

 

Toen ik eenmaal in die vakantie-modus zat, realiseerde ik me pas hoe druk het was geweest. En wat het effect is van die drukte op mij, mijn relatie, gezin, werk en woning. Niks om me voor te schamen, maar wel opmerkelijk en niet per se positief. Het is eerlijk gezegd ook niet de eerste keer dat dit gebeurt. Het is een patroon. Eerst heb ik alles onder controle en blijf ik rustig en in balans. Het is druk, maar ik ga iets harder lopen en zo kan ik toch alle ballen in de lucht houden. Ik voel me goed en krachtig en kan de hele wereld aan. Vervolgens komen de ‘bijzondere ballen’ erbij. Bijvoorbeeld Mees krijgt de waterpokken en kan niet naar het kinderdagverblijf. De enige optie (denk ik) is dat ik op een werkdag thuisblijf en mijn werk probeer te combineren met de zorg voor Mees. Opgelost, voor dit moment dan, maar ik krijg die dag natuurlijk geen werk verzet waardoor het werk zich nog meer opstapelt. Achteraf was het dus geen reële oplossing. Zo komen er nog een aantal ballen bij, waardoor ik steeds minder tijd heb voor werk, poetsen, wassen, Mees, Paul, vriendinnen enzovoorts. Oh ja en voor mezelf, die tijd heb ik natuurlijk als eerste opgeofferd. Ik ga door en ik ga steeds harder lopen, toch stapelt er steeds meer werk op waar ik niet aan toe kom. Hoe hard ik ook loop. Het huis en mijn hoofd worden een steeds grotere chaos, dus ik ren als een kip zonder kop rond en steeds vaker vraag ik me ’s avonds af: ‘Wat heb ik eigenlijk allemaal gedaan vandaag?’. Daar komt bij dat ik er niet bepaald gezelliger op word. Ik ben namelijk moe en dan krijg ik een kort lontje. Dat merkt bijna niemand, behalve Paul… Ik pas dan niet bepaald in het plaatje van “gezelligste partner”.

 

‘Kan het ook anders?’ Die vraag stelde ik mezelf op vakantie. Onder het genot van een vers bakje koffie, met m’n voeten in het gras en m’n hoofd in de zon had ik alle tijd om daar over na te denken. (Mees werd enthousiast ge-entertaint door ons 6-jarige buurmeisje.) Als coach staat voor mij als een paal boven water: Het kan altijd anders. Ik zie je denken ‘Hè?! Ga je daar niet iets te gemakkelijk van uit? Je kent onze situatie niet eens!’ Het is wetenschappelijk bewezen dat jouw mindset bepaalt of je wel of geen mogelijkheden ziet. En je mindset kun je trainen. Dus ja, zelfs zonder jouw persoonlijke situatie te kennen durf ik te beweren dat het anders kan.

 

Daar gaan een paar criteria aan vooraf:

Stap 1. Brutaal eerlijk durven zijn naar jezelf. Het is natuurlijk veel gemakkelijker om me te berusten in ‘Het is nu eenmaal zo.’ Aangevuld met een heerlijke cliché ‘Kleine kinderen: tropentijd.’ Als ik dat doe, dan kies ik voor de comfortzone. Terwijl die comfortzone helemaal niet comfortabel hoeft te zijn. ‘Comfort’ staat in dit geval voor: Ik weet wat ik heb, onbekend is onbemind.

Stap 2. Stil durven staan.

Stap 3. Bewust worden van wat er bij jezelf speelt, ‘waar gaat het mis’.

Stap 4. Onderzoeken/ bespreken wat je opties zijn.

Stap 5. Besluiten wat je gaat doen en per wanneer je dat gaat doen.

 

De kip en de struisvogel
Ik heb het toen direct uitgevogeld! Het gaat mis op het moment dat ik ‘mijn’ tijd opoffer. Dan stap ik in m’n hoofd, ren ik als een kip zonder kop rond. Automatisch pas ik vervolgens de struisvogel-strategie toe, waarbij ik aan iedereen verkondig (inclusief mezelf) dat het prima gaat en dat ik alles aan kan.

Kortom: Ik vergeet mezelf en vergeet dat ik mezelf ben vergeten.

 

Op korte termijn krijg ik meer gedaan. Maar als ik mezelf blijf vergeten, dan kost het mij en mijn omgeving meer dan dat het opbrengt. Mijn energie kun je dan vergelijken met een batterij, als ik niet oplaad dan loop ik leeg. Met alle gevolgen van dien.

Dat wil ik niet meer. Dus ik ben gaan onderzoeken wat mijn opties zijn en ik heb een besluit genomen. Weet je wat ik heb besloten?

 

Ik ga het Anders doen. No-nonsense.

 

En dit is hoe ik het aan ga pakken: Ik bouw iedere dag een moment in voor mezelf. Op die manier kan ik checken hoe het met me gaat en neem ik afstand van de dagelijkse drukte waar ik anders automatisch in beland. Dat gaat me helpen om mezelf niet te verliezen en zo voorkom ik dat ik de tijdbom in mezelf inschakel. Zo blijf ik de leuke versie van mezelf en sta ik bewuster in het leven. Ik kan genieten van de kleine dingen die het doen.

 

Je vraagt je misschien af: Is het alweer 1 januari? Goede voornemens hebben de reputatie om vooral een voornemen te blijven. Eerlijk is eerlijk, dit was niet de eerste keer dat ik mezelf “me-time” beloofde. Het verschil is dat ik heb besloten dat ik geen genoegen meer neem met het effect van mijn patroon. Ik besluit dat het anders kan, onder het motto: ‘Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg.’ Zoals onze wijze Einstein sprak.

 

Dus dan moet ik ook echt iets anders doen, iets wat ik nooit eerder heb gedaan.

 

Avondmens
Voordat ik je ga vertellen wat ik deze keer anders ga doen, moet je weten dat ik een avondmens ben. ’s Ochtends blijf ik zo lang mogelijk liggen, terwijl ik ’s avonds een nieuwe portie energie krijg en moeiteloos tot 1.00 uur ’s nachts door kan gaan. Nu je dit weet, zal mijn nieuwe systeem je verbazen:

 

Ik sta iedere ochtend om 5.30 uur op.
Ik, het ultieme avondmens, ga meer tijd creëren in de ochtend. Opstarten met een warme kop thee, luisteren naar fijne muziek en een paart sportoefeningen. Ik bereid me voor op de dag in alle rust, in plaats van dat ik tegelijk met Mees op sta om 6.30 uur en vanaf het eerste moment start met rennen en vaak ook nog.. achter de feiten aan rennen. Dat betekent ook dat ik eerder naar bed moet. Ik ga dus echt mijn patroon volledig omgooien om een nieuw patroon te creëren, dat wél voor me werkt.

 

Afstand van de dagelijkse drukte
Ik besef me dat ik eerst ‘Er tussen uit’ moest, even stil staan om deze verandering te kunnen creëren. Afstand van de dagelijkse dingen, van ons huis(houden) en van alle ballen die ik normaal in de lucht houd. Daardoor werd ik me pas bewust dát ik last had, waar ik last van had en hoe dat is gekomen. En dat het anders kan. Daar ga ik liever nu mee aan de slag in plaats van over 50 jaar, als ik in het bejaardenhuis zit en zeeën van tijd heb om terug te denken…

 

Liefs Rianne

Mevrouw de Boer

Blijf bij! Met onze inspiratiemail ben je altijd op de hoogte.